اما من نمیخوام بگم چرا انقدر معتاد داریم ؟ چطوری این همه مواد مخدر میاد توی کشور و یا هزار تا سوال دیگه. میخوام این مساله رو از یه دید دیگه بررسی کنم.

یه دختری که توی دوران عقد یا نامزدیه رو تصور کنید . این دختر ۳-۴ سالی نامزد می مونه تا اینکه ازدواج می کنه و حدود یکسال بعد از ازدواجش می فهمه که بله !شوهرش معتاده

وقتی ازش می پرسم از کی فهمیدی شوهرت معتاده ؟ بر می گرده و میگه که توی دوران نامزدی یه چیزایی ازش دیده بودم و بهش شک کرده بودم اما نمیتونستم باور کنم که معتاده

خب این یعنی چی ؟ این جمله که (نمیتونستم باور کنم که معتاده) اصلا واسه من مفهوم نداره.یعنی چی که نمیتونستی باور کنی ؟ چرا نمیخواستی باور کنی ؟ چطور تونستی با شک و تردید ازدواج کنی ؟ چطور تونستی زندگی مشترکتو با کسی شروع کنی که بهش اطمینان نداری ؟

این واسه من علامت سوالای زیادی رو توی ذهنم بوجود آورده

بنظر شما چرا باید اینطوری باشه؟

ترس از اینکه شوهر گیرت نیاد؟ ترس از اینکه اگه باهاش مساله رو مطرح کنی و بخوای کمکش کنی باعث بشه که ازش جدا بشی و تا آخر عمرت بی شوهر بمونی؟

یعنی شوهر کردن می ارزه به اینکه بخوای یه عمر بدبختی و بیچارگی رو تحمل کنی ؟

هدفت توی زندگی فقط ازدواج و اینه که دیگران بگن دختر فلانی عروسی کرد؟